Ben eskiden çok okurdum. Bebeğimin varlığını beklerken başladığım onun hakkında okuma merakım kısa bir süre önce azalmaya başladı. Şimdi yavaş yavaş eski alışkanlıklarıma dönmeye başlıyorum Ben eskiden çok okurdum. Bebeğimin varlığını beklerken başladığım onun hakkında okuma merakım kısa bir süre önce azalmaya başladı. Şimdi yavaş yavaş eski alışkanlıklarıma dönmeye başlıyorum.

Çok okuduğum için sözlerimin yarısı da “Bir yerde şöyle bir şey okumuştum” diye başlar. Bu sefer de öyle başlayacağım.

Bir yerde korku ile ilgili bir yazı okumuştum. Korku bize zarar verecek bir durumla karşılaştığımızda kendimizi korumamız için ortaya çıkan ve bizi harekete geçirmeyi amaçlayan bir duyguymuş. Yani korku hissedip, mesela kaçmaya başladığımızda bu duygu yararlı bir duygu oluyor. Ama korkuya kapılıp hareketsiz kalırsak korku duygusu amacına ulaşmıyor tam tersine bize engel oluyor.

Çizgi filimdeki Viking çocuk Vikki gibi, bunu okuduğumda, beynimde bir parmak şıkladı ve evet “işte bu” dedim.

Çok güçlü duygular onları iyi bir amaçla kullanınca işe yarıyorlar ama kontrol etmeyi beceremezsek bizi esir alıyorlar.

Beni etkileyen bir başka kitap serisi Dune’da korku duası vardır. Korku hissedince, korkuya esir olmamak için bu duayı okurlar. Amaç o duygunun neden olduğu adrenalinin etkisinden kurtulmak, içinde bulunduğu durumu gözden geçirebilecek kadar sakinleşmektir.

Bebeğim söz konusu olduğunda onunla ilgili duyguları kontrol altına almak hiç kolay olmuyor. Birçok durumda bebek sitelerine abone olmak işime yaradı. Çünkü korkularımın bana özel olmadığını, birçoğunu diğer annelerin de aynı şekilde yaşadığını gördüm. Bu sakinleşmemi sağladı. Sakinleşip kontrolü ele alınca zaten işler yoluna girmeye başladı.

Bu yüzden benimle sıkıntılarını paylaşan arkadaşlarımı önce sakinleştirmeye çalışırım. Genellikle onlara güven vermek, yaşadıklarında yalnız olmadıklarını anlatmak, kendi tecrübelerimden bahsetmek işe yarıyor.

Çünkü minik bebeklerimiz müthiş bir ilgi ve bakım gereksinimi ile doğuyorlar. Doktorumuz “ Bakımı en zor yavru insan yavrusudur” demişti. Onlara gereğince bakmak için gerekli enerji ve sabrı da bize hormonlarımız sağlıyor.
Bazen hormonlarımız bize fazla duygu ve enerji veriyor. Ve ne yapacağımızı şaşırıyoruz. Mesela ben, iki yaşındaki miniğime doyamıyorum. Bu sevgi neredeyse içimi kavuruyor. Bunu fark edince ona daha çok ilgi göstererek, onunla daha çok oynayarak kendimi rahatlatıyorum.

Ne yapacağımı bilmediğim zamanlarda içime bakıyorum, çünkü inanıyorum ki; muhtaç olduğumuz kudret damarlarımızdaki annelik hormonlarında mevcut.