Tam bir yaramaz olma yolunda emin adımlarla ilerliyor. Aile büyükleri gülümseyerek -ee erkek çocuğu- hatırlatmasını artık sık sık yapmaya başladılar

Tam bir yaramaz olma yolunda emin adımlarla ilerliyor. Aile büyükleri gülümseyerek -ee erkek çocuğu- hatırlatmasını artık sık sık yapmaya başladılar.

Ben hayatımdan çok memnunum.

Hergün yeni bir yaramazlık kadar, yeni bir sözcük, yeni bir sevgi gösterisi yeni bir çocukla da karşılaşıyorum.

Geçen akşam koltuğun tepesinde hoplarken, aman yapmasın yerine, zıplasın da bacak kasları gelişsin diye düşünürken buldum kendimi.

Acaba bizim nesil mi farklı düşünüyor,
ben beni hep koltuk tepelerinden indirdiklerini hatırlıyorum.

Yine bir akşam kardeşim kulakları düşmüş bir şekilde beni banyoya çağırdı. Sevgili oğlum banyoda sabunlu suya yatırılmış bir yastığı kendi çapında yıkıyordu. Yıkanan asıl banyo olmuştu. Yer gök sabun, miniğim baştan aşağı su içindeydi.

Bakıp, güldüm.

Yoksa içimdeki çocuk da onunla birlikte çok mu eğleniyor !

Kendimi oyuncakçıdan çıkaramıyorum, rafları bir yanda o kurcalıyor karşı tarafta ben. Hatta bulduklarımızı birbirmize gösterip fikir alıyoruz. Çimlik alanları bulduğumuzda anında yaya yolunu bırakıyoruz. Çocuk parkında merdivenden inmek yerine onun peşinden kaydıraktan iniyorum. Ay Dede’den sessiz sessiz büyüleniyoruz.

Ay Dede’nin benim hayatımda çok özel bir yeri vardır. En mutlu çocuk anılarımdan biri bazı günler perdenin arkasında bir küçük paket çikolatalı şekerleme bulmaktı. Babaannem ve Dedeme – Bu nerden çıktı ? diye sorardım, - Aydede getirdi derlerdi. Aydedeye mutlu mutlu bakar her çikolatalı akşam teşekkür ederdim. Yıllar sonra birgün Dedemi perdenin arkasına çikolataları saklarken yakaladım. Dedemi ve Aydedeyi o günden sonra daha çok sevdim.

Çocukluk anılarımın bazıları kafamın bir yerinde rengarenk saklı duruyorlar.
Hatırlıyorum.

Şekerler daha lezzetliydi, oyuncaklar daha büyüleyici, hayallerim daha yaratıcı, heyecanım daha fazlaydı.

Birinci yaşgünümde üflediğim mumu hatırlıyorum. 3 yaşındayken izlediğim filmin bir bölümünü. Annemle beraber merdivenleri zıplayarak inişimizi hatırlıyorum. Dedemin evinin döküntü balkon doğramalarının bana Yıldız Saray’ının serası gibi göründüğünü.

Bu anıları hatırladıkça mutlu oluyorum.

Onunla beraber vakit geçiririken oğlumun her anına yıllar boyunca hatırlayacağı özel bir anı olabilir diye özenle yaklaşıyorum.
Hayatta bazı şeyleri yaparken gelecekteki sonuçlarını düşünürsünüz ya, ben sevgili anne bana ne güzel anılar hediye ettin diyen yetişkin bir adam düşlemiyorum.

Mutlu çocukluk anıları olan kendisiyle mutlu bir Yetişkin düşlüyorum.