Hayatımız boyunca aklımızda,hafızamızda kalan bir kaç
sayılı günler vardır ya. Ben birini yaşadım geçen
Cuma.
Hep heyecanlanıp panik olup gün saydığımız zaman
dilimlerinden biriydi benim de Cumam. Benzer günlerimi
aklıma getirirsem,
üniversite sınavına girişim,
evlendiğim gün,
ilk oğluşumu ve kızımı elime aldığım
günlerle aynı derecede bir gündü
Cuma günü.
Kıyaslama yaparsam anlıcağınız zor ama sonuçta
yaşadığım bir gün, dogum iznimin bitip işe başladığım
gün.
Yaklaşık dokuz aydır evde sadece minik kızım Ayşenaz
ve oğlum Ahmet´e zaman ayırarak ve hep beraber olarak
geçirdiğim dolu dolu dokuz ay bitti ve işe baslama
zamanım geldi.KAPIYI KAPATIP ÇIKMAK COK ZORDU.
İlk haftalar zor vede problemli geçeçeğini düşünerek
önceki iki hafta bir düzen oturtmaya
çalıştım, maması, emme saati, aneme
alışması,uykusu...derken iki hafta bitti ve Cuma günü
iş başı.
Ben daha cok yaşadığım duyguları paylaşmak
istedim. Anne olmak ve iki cocuğu evde bırakarak işe
dönmek cok zordu. Hele minik kızım emerken,oglumda
kardeş gelmesinden dolayı biraz bunalımdı birde üstüne
işe dönerek yanlızlık hissi yaşamasını istemedim.
Yani anlıcağınız işe döndüm ama bir işi
düşünmedim. Cuma günü.
önüme yapacaklarımın listesi konulunca iş aklıma
geldi.sabah misafir gibi dolaşırken ilerleyen
saatlerde sorumluluklarım hatırlatılmış
olup,görevlerimi yapmaya başlamalıydım.Aklım acaba
evde ne oluyor soruları ile doluyken zordu.
Ben şanslı annelerdenim aslında . Ahmet´imi ve
aysenazımı anneme emanet ederek işe dönmüştüm,gözüm
arkada değildi,eminim benden iyi bakar torunlarına ama
yanlarında olamamak cok zordu, aramızdaki bağ beni
cağırıyordu,akşamı zor yaptım,annemi belkide beş kez
aradım, aradım aradım. Annem de beni düşünüyordu. „ Üzülme
kızım herşey yolunda...”
Calışan anne olmak çok zor, kaç yere bölünmek gerek
bilemiyorum, çocuklar-ev-eş-iş
En önde gelen bu dörtlüye zaman ayırınca gün biter iş
güç bitmez oluyor.
Çalışmamızın en baştaki sebeblerinde çocuklarımız
var. Onlara güzel bir gelecek için yatırım.
Şimdi bir haftayı bitirdim işte .herşey yoluda .kızım
bana küsmüyor,oğlum anlayışla karsılayıp kapıyı
açıyor,annem torunları ile çok mutlu. Bense garip bir
boşluk içinde eksik kanatlarımla iş hayatıma dönüp
rutin ama yoğun günlerime ayak uydurmaya
calışıyorum. Annelik nasıl tarif edilemesse bende öyle
tarifi imkansız bir boşluktayım. Geçeçek bugünler
biliyorum. Güçlü olmalıyım, kaliteli zamanlarla
çocuklarımla ailemle geçirerek bu dönemide
aşacagım. Hersey cocuklarımız ailemiz için.
Aklımda kalan bir günü daha hafızama listeleyerek
yasamımın sürüklediği zor günlere doğru yol alıp
ilerliyorum. Her zor gün aslında hayat merdiveninde bir
basamak. Önemli olan sırtında dolu çantanla bu
basamaklara tırmanmak. İş hayatı da bu sırt çantamdaki
yüklerden biri.
Çalışan tüm annelere kolay gelsin. Çocuklar bizim
herşeyimiz. Onlar güçlü bireyler olabilmeleri için
güçlü annelere ihtiyacları var.