Calisan Anne Vicdani

[Nil Tuncali]

Sevgili Digdem' in yeni yazisini anasayfamizda okuyabilirsiniz.
Calisan bir anne olarak duygularini ve bu konudaki düsünceleirni cok güzel dile getirmis. Ben cok begendim.
Bakalim diger calisan anneler ne düsünüyorlar.
Ellerine saglik Digdem yazilarinin devamini bekliyoruz.

[fbr05]

beğendiğine çok sevindiğimi tekrar söylemek istiyorum nil abla, çok teşekkür ederim.

inşallah bütün çalışan annelerin duygularına biraz da olsa tercümanlık edebilmişimdir.

sevgiler...

[manolya]

Yazini cok güzel olmus. Paylasimin icin cok tesekkür ederim.

Ben bir baska acidan aciklayim madalyonun diger yüzüde var derlerya, ben her ikisini yasadim. Ilk cocugumda bir sene evde kalip sonra calismaya basladim. Calismayan anne olmakta bazen güc olabiliyor. Yalnizlasabiliniyor, sosyal ortamini kendin yaratman gerekiyor, yetiskinlerle bir araya gelince genelde bu anneler oluyor ve paylasim yine cocuklar oluyor. Ikisinide yasadigim icin avrupadaki anneleri bu konuda cok sansli buluyorum, tabii türkiyedede kesin vardir ama sayisi eminim az. Part-time calismak. Yönetici oldugum halde 60% Part-time calisabilmistim. Biraz evde, biraz cocuklarla, biraz arkadaslarla, calismak o dengeyi kurmak bence en en ideali. Malesef burda bu mümkün degil, keske olabilise, ancak kendi isin olursa olabilir. Ben suan 2.5 senedir annelik yapiyorum, Family manager diyorum buna ama bazen calismak istiyorum, hep cocuklarla ugrasmak degil, onca yil okudum 5 dil biliyorum ve simdi bütüngün cocuklarla ic iceyim, bazen beni zorlayacak hedefler ariyorum. Buda ancak yetiskinlerin arasinda calisma dünyasinda olur diye düsünüyorum. Buda madalyonun diger yüzü. Hep erisemedigimiz seyler isteriz ??

[fbr05]

merhabalar manolya, öncelikle beğendiğinize sevindim teşekkür ederim.

çok güzel bir konuya değinmişsin hatta iyi ki madalyonun öbür tarafını da çevirmişsin. tabi herkes öncelikle yaşadığını yazar ben de öyle yapmak istedim. sen de "çalışmayan anne olmak" şeklinde bir yazı yazabilirsin çünkü dediğin gibi bu da çok önemli ve değinilecek bir konu. doğru söylüyorsun ikisi de zor. hangisini yaşıyorsak en zoru o geliyor tabi bize.

sevgiler...

[Nil Tuncali]

Ben de katilim olsa da bu konulari konusabilsek diyorum Digdem'in yazisindan sonra. okadar cok konusup paylasacak varken ve anasayfanin özellikle okadar hiti varken okadar okunurken neden yorum yapmak, fikir alisverisinde bulunmak bu kadar zor anlamiyorum.
Manolya nin degindigi konuya deginecektim ben de. Cocuklar 3 yasina gelince yarim gün calismayi düsünüyorum ben de. Hatta 2 yasinda bile yeter bukadar diyebilirim. Her nekadar cocuklarima kendim bakmaktan cok da mutlu olsam özellikle bu tasindigimiz yer ve öncesinde Wiesbaden da evde olmak bazen cok SIKIYOrdu. Sosyal ortamlarda bulunmus daha önce cok aktif olan anneler baslarda zorlaniyor evde kalinca. Bir sürü oyun grubuna gittim Tuana ile.Bu nedenle daha farkliydi simdi Tunay ve Timur biraz büyüyüp mobil olmadiklari sürece gitmeyi düsünmüyorum.Ikisini birden tasimak cok zor oldugundan ve kendime dikkat etme zorunlulugum oldugundna birkac ay daha bekleyecegim oyun gruplari icin. Tabi bu sekilde zaten cocuklardan hic vaktim olmadigindan zamanin nasil gectigini anlamiyorum ama bu yine baska birsey.
Aksamlari bu saatlerde birkac saat kendime kaliyor ve bu saatlerde de bizim burada yapacak fazla birsey yok. Cumartesi arkadasim Lisa ile birseyler icmeye yemege falan gidecegiz iple cekiyorum cumartesiyi.
Ben de parttime calisma taraftariyim . Ama cocuklar ilk 3 yil mümkünse evde kalmali diye düsündügümden daha zamanim var calismak icin. Zaten ben suan neredeyse 18 saat calisiyorum günde.
Calisan anneler eger zamaninizi iyi organize edebiliyorsaniz ve cocugunuz emin ellerdeyse hic üzülmeyin.Calismayan annelere de güzel arkadasliklar diliyorum.

[manolya]

Nil senin zaten evinde oyun grubu var ama kendimize cok az vakit ayiriyoruz.  Evde olunca 24h job yasiyoruz. Yalniz altaki yaziyi öglen yazdim. Bugün Koray eve geldi. Ben duygusal bu ara o duygusal, ne olacak halimiz bilmiyorum. Gelip, bana sarilip, ben seni okulda cok özlüyorum dedi. Ben yokken ne yapiyorsun diye soru yönelti. ödipus mu canlaniyor nedir yine icinde.. sonra iyiki evdeyim ben karsilayabiliyorum onu diye sevindim. Calissam belki bunu yapamam ama zekam icinde su aralar daha fazlasini istiyorum.
didem evet yazi yazilabilir bu konu hakkindada. Bakalim, ben suan Koray'in arkadaslik ve bugün yeni bir konu daha olustu. Ask Komik bir dialog gecti aramizda.

[Nil Tuncali]

cok haklisin Manolya cim evde zaten oyun grubu var ama en azindan diger annelerle görüsmek icin bir yol oyun grubu. tuana nin mini anaokulundan ve simdiki anaokulundan yavas yavas arkadasliklar ediniyoruz. Senin demek istedigini de anliyorum ben de en azindan pedagojik konulu yazilari yazmam lazim diye düsünüyorum. suan kendim ve kariyerim icin en ufak birsey yapamiyorum. Kendimle bile ylaniz kalamazken kariyer konusunu erteledim ben. Acikcasi cocuklarla evde mutluyum bunu farkediyorum, yapmak istedigim bir coks eyi yaptigimi hissediyorum. Simdiki gelecek ile ilgili hayalim sene falan birkac yeni seminer fortbildungla meslegime yeni bir basamaktan baslamak. Biraz da olya yön degistirmek. Bunu düsünce bile heyecanlaniyorum.Arada bakiyorum neler yapabilirim bunca sene uzak kaldiktan sonra diye terapi alani cok ilgimi cekiyor diyorum yok danismanlik yapayiom diyorum bu düsünceler bile suan yetiyor. Gerceklestirmek icin zamanim var daha. Senin cocuklarin büyüyor sen birseyler yapmaya baslayabilirsin.Ben sana özelden mi bir fikir vermistim?Türkiye de deneyebilecegin birseyler bulabilirsin bence. Isvicre'deki tecrübe degisik fikirlerinle türkiye'de anneler icin birseyler yapabilirsin.
Koray tam gün mü gidiyor?Özledigini söylemesi cok dogal ama o senin Selin ile yalniz kalmani kiskanyior olabilir. Tuana da bazen sabahlari cok mizmiz olmaya basladi öglen geldiginde Tunay ve Timur uyumuyor olurlarsa bizi oynarken bulmamasina özen gösteriyorum ama eve girer girmez yüzü asiliyor. Bunlar cok dogal.O evde annemle ben niye kalamiyorum diye düsünüyor olabilir
Demek ask kapida. Tuana nin sayfasina yazacagim sonra tuana da dpn Lukas ile dudaktan öpüsmüs. Sedar  eve tuana ile girdiginde surati bes karis asikti. O sümüklüyü dudaktan öptüüüü diye bana fisir fisir anlatmaya calisiyordu cokkk güldüm

[manolya]

Dudaktan öpüsmeye ve babanizin tepkisi harika . Babalar bu konuda gercekten zorlanacaklar. 3 cocuk olunca evet kendinle bas basa kalabilme dk lardir sanirim.  Bu neyse hep böyle gitmeyecek. Aklindan gecen projelerin varsa mutlaka gerceklesir suan yalniz erteliyoruz bazi seyleri. Kendimizede vakit ayirabilecegez. Hatta bizim sitede yeni Dans kurslari olacakmis. Iple cekiyorum bende. Bir arkadaslar ve ben ve esim katilmayi düsünüyoruz. Türkiyede yapabileceklerim konusunda yazismistik Nil, bu konuda kendimi gelistirebilirim dogru ama burda yasayinca bir cok sey farkli isliyor. önce bu sürece alisiyorum hala, acaba alisabilecekmiyim o ayri
Yalniz özledigimde burda ben isvicrede cok seminer (Fortbildung) cok giderdim. Yok hobimle iligi bir cok imkan oldugu icin bundan faydalaniyordum. Galiba birazda bunu özledim. Astronomi/Astrofizik icin üniversite aksamlari dersleri dinlemeye giderdim. Bu eksikligi yasiyorum. Italyancami yeniden canlandirmak istiyorum. Konusumayinca paslaniyoruz ama iyi bir yer icin karsiya gitmek gerek. Didem aslinda bu yazinla beni düsündürmeye sevk ettin. Herseyin bir sebebi vardir diye inanirim. Senin yazinda beni düsündürmekmis galiba Aslinda evde kalmak ne kadar izole etsede, aslinda bu benim icin gecerli degil artik, cocuk ne kadar izole etsede, baska insanlarla tanismak icinde bir yol. Sitede bize yakin bizim fikrimizde olan bir cok yeni insan tanidim.
Eskiden ajandasiz dolasmazdim. Simdi cocugun gelis saatini, yok banyo saatini, yok arkadasi ile bulusma saatini yazacak halim yok, fark burda onca yapilacak is oluyor ama ajandaya gecmiyor
Koray'in okulu tam gün sayilir, okula yakin oturdugumuz icin cok sansliyiz. 9-15.45 gidiyor ama almanyadaki anaokulu gibi degil biliyorsun degilmi ? Aslinda buda bir konu olusabilir beni bazen düsündüren.

[yaya]

Merhabalar, ben de katılayım aranıza hem çalışan hem çalışmayan anne olarak.  Ben de ilk çocuğumda çalışan anneydim, Kendimi bildim bileli ya okudum ya çalıştım 1.5 yıl öncesine kadar evde kalmadım ve işi bırakıp evde oturacağımı aklımın ucundan bile geçirmezdim taaki oğlum Koral doğana kadar. 

Koral doğduktan sonra tüm izinlerimi kullanarak ancak 5.5 ay evde kalmıştım sonra işe devam devam... ama aklım hep evde kalıyordu  güvendiğim insanlara bırakmama rağmen.  Hep derler ya çalışan anneler için, çocukla ne kadar süre vakit geçirdiğiniz değil kaliteli vakit geçirmek önemli diye. en azından istanbul şartlarında yok öööle bişey;  anneyle geçen süre de önemli çocuk için.   Çalışırken eve geldiğim andan itibaren (genelde 18:30 gibi evde oluyordum) oğlumla ilgileniyordum.  Çocuğun uykusu 19:30da gelse bile 20:00de uyutuyordum biraz daha oynayabilmek için.  Akşam yemeğini bile o saatten sonra yiyordum (henüz Koral bizle yemek yemeye başlamadan önceki zamanlarda).  yani topu topu 1.5 saatimiz oluyordu.  bunun 15-20 dakikası benim temizlenip üst değiştirmemle geçse kalıyor 1 saat geriye.  Ne kadar kaliteli olursa olsun yeteceğine inanıyor musunuz 1saatin, oğlumu bilmem ama  en azından bana yetmedi ?!?!?!?  hadi büyüdükçe geç yatırayım 20 değil de 21 olsun dediğimde bile bişey değişmedi.   Hafta sonu ve tatilleri doya doya yaşamaya çalıştım ama o bile yetmedi bana.  Çocuk adına konuşmuyorum, eminim ona da yetmemiştir ama buna dair olumsuz bir iz yok onda, okulda öğretmenleri sınıfın en problemsiz, kurallara uyan çocuğu diyorlar (evde biraz daha şımarık olsa da).  Dış ortamda biraz içe kapanıktı eskiden, şimdi daha kendine güvenli; bu okulun etkisi mi, yaşının gereği mi, benim evde olmamla mı ilgili bilemiyorum.

 Oglum 2 yasina gelince iş tatminim de azalınca radikal bir kararla işten ayrılıp en azından 1 yıl kadar evde olup doyayım ona, biraz da dinleneyim istedim.  Bu arada kızıma hamile kalıp bu süreyi uzattım.  Haziran 2007den beri işsizim, henüz bu durumdan sıkılmadım, sahip olduğumdan daha fazla bir sosyallik de aramıyorum henüz. kızım anaokuluna başlamadan da tam zamanlı iş kesinlikle düşünmüyorum, hatta parttime iş  sözkonusu yılbaşından sonra, onu bile kara kara düşünüyorum erken mi daha diye.  Ara sıra günde 1-2 saatten fazla bırakmak bile istemiyorum onu kimselere.

Şu an çalışmayan anne rolündeyim ben de. Yüksek mühendis olmuşum, masterdan itibaren çalışıyorum, hep de iyi işlerde ve keyifle çalıştım ama inanın şu anki işsiz asosyal görünen hayatımdan hiç şikayetçi değilim.   Sadece dalış keyfimi doya doya yaşayamamak biraz koyuyor, ilk çocukta oğlumu da alıp gidebiliyordum dalışa ama 2 çocukla bu iş biraz daha zor olacak ya bakalım göreceğiz yaza:)) 

işte böööyle bizde de durumlar.  Çalışmıyorum artık, hatta evde bile iş yapmıyorum (2. bebekten sonra yatılı yardımcı aldım ev işleri için), çocuk büyütme işi ile ilgileniyorum mutluyum umutluyum.  Sıkılmıyorum (evde TV bile izlemiyorum inanmayacaksınız belki ama gerçek! Sadece DVD izleniyor evde. bazı akşamlar eşimle film, bazen de oğlumla çizgi film o kadar).  Haberleri bile internetten takip ediyorum.   ara sıra arkadaşlarımla buluşuyoruz (hepsi çalıştığından o da zor oluyor ya neyse bi şekilde ayarlanıyor işte). 

Benim durumlar da böyle işte.

[Nil Tuncali]

Elitkadin.com a bakarken tesadüf bu konudaki yaziyi gördüm buraya uyar diye düsündüm


Çalışan anneler açığı kapatıyor!
Çocuklarına yeterince zaman ayıramayan çalışan annelerin bunu telafi etmeyi bildiği ortaya çıktı.

ABD’de yapılan bir araştırmada, çalışan annelerin çocuklarına harcadıkları zamanın niceliği değil, niteliğinin önemli olduğu belirlendi. Çalışmayan annelerin çocuklarına çalışan annelerden sadece 1.5 saat fazla zaman ayırdıkları tesbit edildi. Öte yandan bir başka araştırmada da anneleri çalışan çocuklar ile çalışmayanlar arasında belirgin bir sosyal ve entelektüel fark bulunmadığı gözlendi.

Çalışan annelerin, çalışmayanlara oranla eksik kalan zamanı ev işlerinden feragat ederek tamamladıklarını tespit eden bilim adamları, çocuğun sosyal ve entelektüel gelişimi için, anne ile çocuk arasındaki ilişkinin niteliğinin, çocukla geçirilen süreden daha büyük etkisi ve önemi olduğunu belirtiyorlar.



ABD’nin Houston ve Texas üniversitelerinde görevli öğretim üyesi Stacey Rosenkrantz Aronson liderliğinde bir ekip tarafından yürütülen araştırmada, 7 ve 8 aylık bebekleri olan 1053 anne, tuttukları günlükler ve 3 yaşına basıncaya kadar çocuklar gözlemlendi.

SADECE 1.5 SAAT FARK
Bilim adamları, çalışan annelerin bir işgünü ile çalışmadıkları iki ayrı 24 saati incelediklerinde, çalışmayan annelerin çocuklarına çalışan annelerden sadece 1.5 saat fazla zaman ayırdıklarını belirledi.

Araştırmayı yapan bilim adamları, bir çocuğa ayrılan toplam zamanın en büyük belirleyicisinin, evde bir başka çocuk olup olmadığına bağlı olduğuna işaret ederek, çalışan annelerin ev işlerinden feragat ettiklerini ve özellikle hafta sonları çocuklarına hobi ve sosyal faaliyetler için daha fazla zaman ayırdıklarını kaydettiler.

ÇOCUKLAR ARASINDA BELİRGİN FARK YOK
ABD’de yapılan bir başka araştırmada da anneleri çalışan çocuklar ile çalışmayanlar arasında belirgin bir sosyal ve entelektüel fark bulunmadığı tespit edildi.

12 bin 600 kişinin katıldığı araştırmada, anneleri uzun saatler çalışan çocukların sözlü ifade ve eğitim gelişiminde, anneleri çalışmayan çocuklara oranla biraz daha düşük notlar almalarına karşın,bu farkın zaman içinde kapandığı belirlendi

[yaya]

Bu araştırmayı istanbul'da yapsınlar, sonuç farklı çıkabilir. istanbul trafiğinde işten eve en iyi koşullarda yarım saatte geliniyor.  istanbulda yaşamanın ve çalışmanın ayrı bir stresi var. Benim sakin mizaçlı biri olarak dışarıdan eve stres getirme huyum olmadıysa da çevremdeki çoğu çalışan arkadaşımın durumu farklıydı.  Eve stresle gelip çocukla kaliteli zaman geçirmek bunu çocuğa yansıtmamak ne kadar mümkün olacak.  Eşler bile çocuk doğduktan sonra boşanma aşamasına geliyor bu memlekette, anne ya da babadan birinin ortam stresini emici özelliği olmalı.  Genelde kadındır ortamı ılıman tutan ama o da stresli bir ortamdan eve gelirse sonuç hırçın çocuklar, eften püften sebeplerden parçalanma aşamasına gelen aileler vs...  Ben 1053 aileyi gözlemlemedim belki ama etrafımda gördüklerimi az çok yorumlayabiliyorum.   Annelerin çalışırken duydukları özlemi görebiliyorum.  Hayatında 1 ya da bu koşullarda en fazla 2 kez yaşayabileceği şeylerden mahrum kalıyor anneler de.  Onların ihtiyaçları da düşünülmeli, 3.5 ay yasal izin süresi, bazı şirketler süt iznini de toplu veriyor biraz da yıllık izinle maksimum 6 aya kadar uzuyor bu süre çocuğu bilmem ama normal bir anneye yetmiyor.  Bebeğini evde bırakıp işe geliyor, çocuk hasta olunca telefon elde işe ne kadar hayredebilirsin, işe etsen çocuğa kim sarılacak o anda hadi çocuk da başedebildi ayrılıkla anne her şeyi sineye mi çekecek. Annelik izni sadece çocuk için değil ya anne için de gerekli.  Doğum sonrası psikolojisi 1 yıla kadar uzayabiliyormuş bu sürede çalışmak zorunda kalan kadının psikolojisi kimin umrunda.  Bu psikoloji ile sarılınan çocuğun etkilenmemesi mümkün mü?  Evet araştırmalar kadını mutlu edecek sonuçları arayıp buluyor ama devlet esas mutlu edecek çözümüm yanına bile yaklaşmıyor (en azından 2 yıl ücretli az ücretli hatta ücretsiz izin geri dönüş garantisi ile).  Ya da yarı zamanlı çalışma imkanı! 
 Amerikadaki araştırmalar orada kalsın ben buradakileri merak ediyorum:)

2. çocuk da olduktan sonra hem çalışıp hem de iki çocuğun duygusal ihtiyaçlarına yetebileceğimi düşünemiyorum istanbul koşullarında. Hoş benim annem de çalışıyordu (öğretmendi) biz de 2 kardeştik ama Anadolu'da annem eve erken geliyor ve biz bütün gün bahçede oyalanabiliyorduk.  Belki o koşullarda, belki amerikanın geniş bahçeli evlerinde çocuklar anne babayı çok aramıyordur ama istanbul'da eve tıkılan en fazla 1-2 saat dışarıda bir büyük tarafından gezdirilen çocuklar da durum farklı olsa gerek.  Şehir stresi onları da etkiliyor.

Çalışan annenin çocuğu bu durumdan etkilenmiyorsa anne ciddi fedakarlık yapıyordur, yapmıyorsa çocuk TV karşısında oyalanıyordur burada durumlar bööööle benim gördüğüm.  ikisinden biri mutlaka yıpranıyor arası durumlar da vardır elbette ama azınlıkta olduklarına eminim.

[Nil Tuncali]

Evet Ayla Hanim okurken bu yaziyi sizlerin bu tepkileri verebileceginizi tahmin ettim. Burada kadinlar cocuk olduktan sonra calisma saatlerini düsürüyorlar. Ya erken geliyorlar ya yarim gün calisiyorlar. Tabi tam gün calisanda var ama yinede Türkiye'deki gibi aksam saat 8 erlde evde olmuyorlar. Arkadasim yarim gün calisacagina haftada 3 gün calisioyor diger 2 gün cocuklariyla oyun gruplarina gidebilmek icin.
Türkiye'de ki calisma kosullari göz önünde bulunduruldugunda annenin stresi ve yorgunlugu da ekleniyor tabiki. eve gec gelince cocugu da gec yatirmak zorunda kaliyor.
Ama bir de diger yönü var olayin. Türkiye de "genelde" aile büyükleri yakinda oturuyor. Cocuk hastalandiginda anneanne babanne ya da bir yakin ilgilenebiliyor. Burada insanlar ailelerden uzak yasiyor.Kresler bakici anneler var. Türkiye'deki tanidiklardan gözlemledigim kadariyla bir cok kadin annesinden destek aliyor. Ymek olsun is olsun cocuk bakimi olsun. Tabi sizin gibi maddi durumu iyi olup yatili bakici alabilen insanlar azinlikta ama anne kayinvalide hep yardimci oluyor. Bunun artilari da eksileri de var tabiki. Apayri bir tartisma konusu.