Gönderen Konu: ait olduğumuz okul mu?  (Okunma sayısı 802 defa)

Çevrimdışı banu75

  • Genç Üye
  • **
  • İleti: 431
  • NEVRA 23/09/2006
ait olduğumuz okul mu?
« : Nisan 15, 2009, 04:02:37 ös »
Nevra Ocakta yeni bir okula başladı. Burası çok şık, kocaman bahçeli, Türk ve Alman öğretmenlerin bulunduğu, özenle ve sevgiyle kurulmuş bir okul. Okulun verdiği eğitim, Nevranın katılımı ve öğretmenler konusunda hiçbir sorun yok. Hatta kusursuza yakın. Sorun aslında benim sorunum veli profili. Velilerin birbiriyle iletişimi sıfır. İnsanlar selam vermekten göz göze gelmekten kaçınıyor. Fazla meşgul ,önemli ve zenginler. Bizim Ataşehirdeki okulumuzda neredeyse bütün veliler birbirine benzerdi, benzemese de birbirinden öğrenecek konuşacak birşeyleri en azından bir merhabaları sıcak gülümsemeleri vardı. Kızımın bu ortamda kendisini yabancı hissetmesi için çok erken ama ben yine de endişeleniyorum. Aralarında daha sıcakkkanlılarda var elbet ama çocuğum bu insanların yetiştirdiği çocuklarla mı oynayacak, bundan mutlu olabilecek mi diye endişelenmekten kendimi alamıyorum.
Vaktin olduğunda bu konyla ilgili düşüncelerini duymaktan mutlu olacağım.
Umarım derdimi anlatabilmişimdir..

Çevrimdışı Nil Tuncali

  • Administrator
  • Uzman Üye
  • *****
  • İleti: 4312
  • Cinsiyet: Bayan
Ynt: ait olduğumuz okul mu?
« Yanıtla #1 : Nisan 16, 2009, 07:59:00 ös »
Banu bu mesaji ben de yazmis olabilirdim. Ayni durumla karsi karsiyayiz bizde.

Öncelikle sunu söylemeliyim, cocuklarimiz hayatlari boyunca her kesimden insanlarla tanisacak ayni ortamlarda bulunacaklar.Bizler kendilerine güveni olan, markaya etikete önem vermeyen, insanlari altlarindaki arabaya göre degerlendirmeyen, sevgiyle büyümüs bireyler olarak yetistirebilirsek her cesit insanla iletisim kurabilirler.

Cok mesgul, para icin yasayan ve cocuklarina az zaman ayiran, insan iliskileri zayif bireylerin yetistirdigi cocuklarda öyle olacak diye bir konu yok, cocuklar  özellikle okul öncesi cagda henüz cok masum oluyorlar.Evet eskiye göre malesef okul öncesi cocuklarda marka yarisindalar ama konu oyun oldugunda herseyi unutuyorlar.

O cocuklarin mutsuz olup olmadiklarini olup olamayacaklarini ve kizinizin nasil ya da ne kadar etkilenecegini önceden söylemek imkansiz ancak yukarida bahsettigim degerleri cocuklarimiza verebilirsek korkmamiza gerek yok. Isimiz daha zor ancak ayni sekilde kültür ve ekonomik düzeyi düsük ailelerin cogunlukta oldugu bir okula da gidebilirdi cocuklarimiz bu sneferde  baska sorunlar olacakti bu nedenle , temelleri saglam atilmis binalarimizi  ( cocuklarimizin) depreme dayanikli olduklarini bilerek cok fazla endiselenmememiz gerekiyor.Burada en önemli sartta cocuklarimizin ihtiyac duyduklari arkadasliklari kurabilmelerini saglamak. Bu biraz da ögretmenlerin görevi. Iyi anlasan uyum saglayan cocuklarin okul disinda görüsebilmeleri icin ailelerle iletisim kurmak.
Gelelim bu konudaki tecrübelerime--
Tuana nin gittigi okulda yeni acildi ve kresten liseye kadar bu cevrede cok iyi taninan ve ismi  olan bir okul. Almanya da özel okul kavrami cok yabanci cünkü devlet okullarinin egitim kalitesi insanlarin cocuklarini özel okullarla yollama ihityaci duydurmuyor.HEr sehirde cok az özel okul var. Cok zengin aileler bile devlet okullarina yolluyor cocuklarini.  Ancak Tuana nin anaokulu bulundugumuz belediyenin destegiyle bizlere ayrica bir ödeme yaptirmadan normal okul ücretiyle gidilebiliyor.Ancak ileride bu okullarin ilkokul ve liselerine cocuklarini yollamak isteyen aileler cogunlukta. Ayni sorunla karsi karsiyayiz biz de. Anne porsche ile getiriyor cocugu baba ferrari ile aliyor  öglenleri, bu tür aileler cogunlukta.Senin dedigin gibi ayni okulda  hatta ayni sinifta cocuklarimizin olmasini selam verme nedeni olarak görmüyorlar.Ilk basta kücük bir soktu benim icin. Hic böyle birsey ilek arsilasmadim bunca mesleki hayatimda.Aileler mutlaka selamlasir konusurlardi. Herkes herkesle arkadas olmasa bile mutlaka kisa kisa sohbetler ederlerdi.Cocuklar da yeni gelen cocuklari hemen kabul etmiyorlar aralarina.Farkindayim. Tuana baleydi falan derken "Onlarin dünyasina" yakin gibi görünüyor bir de almancasi iyi oldugundan cok yabancilik cekmese de  günlük hayatta gerek mesleki olrak gerek arkadaslik iliskileri acisindan tanisan aielelerin cocuklari birbirleriyle oynuyor.Ilk veli toplantisinda benim meslegimi ögrendiler, ögretenmenleri benimokulda  türk veliler icin ilk adres oldugumu söylediginden bana yaklasimlari biraz da olsa farkli ama ayni endiseleri yasadik uzun süre ilk basta. Sonra yavas yavas tanimaya basladim birkac aileyi. Sana önerim hem aileleri hem de cocuklarini gözlemle kizini alip götürüken, Nevra kimlerle oynuyor ögretmeniyl sürekli görüs. Oynadigi cocuklarin arasindan biraz da olsa sempatik gelen bir anne baba varsa cocuklarinizi arada görüstürmeyi teklif et. Hepsiyle arkadas olamaz olmaz da ama en azindan iyi bir arkadasiyla bulusabilsin. Bu cocuklar icin cok önemli. Ben de bu sekiilde daha önceden minianaokulundan tanidigim bir anneyle bulusuyorum. Grup icinde de Tuana ve Luca birlikte oynamaya basladilar. Bütün cocuklar Tuana Tuana diyorlarmis, anneleri hep söylüyor evde sürekli Tauan'dan bahsediyor diyeama kimse öyle samimi olmaya yaklasmiyor, ben de bakiyorum kimler uyum saglayabilir kimlerle görüsülebilir. Bir türk cocugi daha var sinifta onun annesi de ayni durumdan sikayetci kizi kimseyle oynayamiyormus,ögretmenimizle görüsünce okul disinda birileriyle bulusturmayi saglamasini önermis.O da bana teklif etti simdi bir de o kiz arkadasiyla bulusacagiz. Böylelikle sürekli calisan maddiyata önem veren, insanlari, etikete, insanlarin isimlerinin basindaki eklere göre degerlendiren aileler arasindan bizim gibi düsünenlerle yakinlasmis olacagiz. Tek amacim da Tuana nin da kendisini "Kendi okulunda hissetmesi"..
Bunlar hem teorik acidan hem de anyi sorunla karsi karsiya olan bir anne olarak seninle paylasabileceklerim ama bu konuda baska paylasackalari olanlar varsa anneler bölümünde de konu acabiliriz.
Sevgilerimle

Çevrimdışı banu75

  • Genç Üye
  • **
  • İleti: 431
  • NEVRA 23/09/2006
Ynt: ait olduğumuz okul mu?
« Yanıtla #2 : Nisan 18, 2009, 05:58:29 öö »
Nil eski okulumuzdan, Nevranın da benim de bu kadar memnun olmamımızın en önemli nedenlerinden birinin, oradaki ailelerle aramızda kurulan ilişkiler olduğunu düşünüyorum. On kişilik grubun beşiyle ailece görüşüyoduk, hala görüşüyoruz. Bu yüzden bu kadar endişelendim bu okulla ilgili. Nevra arkadaşlarından bahsetmiyor hiç, okuldan çıkmadan tuvalete girmiş ve çocuklardan biri de kapının altından bakmış, arkadaşlarıyla ilgili tek anlattığı bu..

 Veliler bizimle de ilgililer. En küçük olmasına rağmen Nevra bilişsel, sosyal ve motorik açıdan çok ileri. Bu çok ilgilerini çekiyor. Ama insanlarla göz kontağı kurmaktan tedirgin bir grup var ya da kocaman Range Roverları yüzünde rahat manevra yapamadığım için dalga geçerek gülümseyen babalar..
Çok teşekkür ederim, yazdıkların beni hem rahatlattı hem bazı konularda harakete geçmemi sağlayacak.
sevgiler

Çevrimdışı banu75

  • Genç Üye
  • **
  • İleti: 431
  • NEVRA 23/09/2006
Ynt: ait olduğumuz okul mu?
« Yanıtla #3 : Nisan 24, 2009, 05:56:33 öö »
Bu hafta okulda 23 nisan gösterisinin provası vardı, Epey bir aile gelmişti. Daha önceden, senin tavsiyen üzerine belirlediğim birkaç anneyle konuştım. Onlar da çok sıcak baktılar. Nevra zaten onların çocuklarıyla çok oynuyormuş, bu çocuklar büyük gruptan. Nevranın grubundaki küçükler az konuştuğu için onlarla oynayamıyor. Büyükler de büyük ve ilişki kurmaları zaman alıyor.
Okulun sahibi sürekli organizasyonlar düzenleyip bir aile ortamı yaratmaya çalışıyor. Umarım başarılı olur.
sevgiler

Çevrimdışı Nil Tuncali

  • Administrator
  • Uzman Üye
  • *****
  • İleti: 4312
  • Cinsiyet: Bayan
Ynt: ait olduğumuz okul mu?
« Yanıtla #4 : Nisan 27, 2009, 07:52:44 ös »
Zamanla olacaktir Banu. Acele etmeden ama gözlemleyerek , ögretmenleriyle konusarak, kim kiminle daha iyi oynuyor., eminim yakinda bu okulda da arkadasliklar kuracaksiniz.Anneler samimi akadas olmak istemeseler bile "cocuklarin birlikte oynamasi amaciyla" bulusulabilir.
Artik cocuklar büyük aielelerde sürekli yasitlariyla birlikte büyümüyorlar bu nedenle böyle kücük oyun gruplari yaratmak gerekiyor.
Sevgilerimle